PL
Strona główna › Templariusze

Templariusze w Tomar: Gualdim Pais, 1 marca 1160 i zamek zbudowany na potrzeby rekonkwisty

Krótka odpowiedź: templariusze otrzymali pograniczny zamek w Soure w 1128 roku od matki Afonsa Henriquesa, Teresy, a nie od niego, a w 1159 Afonso nadał im ziemie Ceras w zamian za zrezygnowanie z roszczenia do Santarém. 1 marca 1160 rozpoczęli budowę nowego zamku w Tomar od podstaw pod kierunkiem Gualdima Paisa. To ten zamek, wewnątrz którego wyrosło Convento de Cristo. UNESCO nazywa Paisa „wielkim mistrzem templariuszy”; dokładniejszy tytuł to mistrz templariuszy w Portugalii, ponieważ wielkie mistrzostwo było jednym międzynarodowym urzędem, którego on nie piastował. Zakon był katolickim zakonem rycerskim i znajdował się tu, żeby utrzymać pogranicze.
Nadanie Soure1128, przez Teresę
Nadanie Ceras1159, przez Alfonsa
Początek budowy Tomar1 marca 1160
Pod rządamiGualdim Pais, mistrz od 1157
Jego tytułSporny, patrz niżej
Ujęcie UNESCO„Symbolizujący rekonkwistę”

Jak tu trafili

Reguła zakonu została spisana w 1128 i przyjęta na soborze w Troyes w 1129, a Portugalia należy do najwcześniejszych miejsc, w których zakon w ogóle otrzymał uposażenie. Pograniczny zamek Soure został przekazany templariuszom 19 marca 1128 (niektóre źródła podają 19 kwietnia), a darczyńcą była Teresa, matka Alfonsa I Henryka, a nie on sam. On jedynie darowiznę potwierdził. Ten szczegół często umyka, a warto go zachować, bo wynika z niego, że posiadanie ziem przez templariuszy w Portugalii zaczyna się w roku spisania Reguły (Teresa, Alfons i kto czym rządził).

Trzy dekady później przyszło nadanie, które tu ma znaczenie. W lutym 1159 Alfons I Henryk przekazał ziemie Ceras templariuszom w osobie Gualdima Paisa, w zamian za to, że templariusze zrezygnowali z roszczeń do Santarém. Był to załatwiony spór, a nie dar z czystej pobożności, a zamek stojący już na tej ziemi leżał w ruinie. Zamiast go naprawiać, Gualdim Pais zaczął od nowa w lepszym miejscu: „rozpoczął budowę potężnego nowego zamku w Tomar od fundamentów, 1 marca 1160”.

W 1162 nadał miastu Tomar jego foral, czyli przywilej miejski. Mistrzem w Portugalii został w 1157; urodził się w 1118 (rok, który czasem błędnie wiąże się z założeniem klasztoru, a jest to data jego narodzin, nie budowli) i zmarł w Tomar 13 października 1195, jako starzec jak na miary pogranicza. Inskrypcja łączona z jego zamkami podaje jego imię i pochodzenie: MAGISTER GALDINUS NOBILI SIQUIDEM GENERE BRACARA ORIUNDUS, czyli mistrz Galdinus, szlachetnego rodu, rodem z Bragi.

Tytuł i dlaczego „wielki mistrz” wymaga tu zastrzeżenia

Bardzo często nazywa się go wielkim mistrzem templariuszy, także we wpisie UNESCO nr 265, którego tekst określa go jako „wielkiego mistrza templariuszy” i „pierwszego wielkiego mistrza templariuszy”. Inne źródła są ostrożniejsze: jedno pisze „mistrz templariuszy na Półwyspie Iberyjskim”, a portugalska Wikipedia po prostu mestre Templário.

Ta różnica jest realna. Urząd wielkiego mistrza templariuszy był jeden, międzynarodowy, sprawowany na Wschodzie. Gualdim Pais dowodził prowincją. Napisanie „wielki mistrz templariuszy” bez zastrzeżenia sugeruje czytelnikowi, że stał na czele całego zakonu, a tak nie było. Mistrz templariuszy w Portugalii jest tytułem dokładniejszym, choć na tablicach informacyjnych spotkasz sformułowanie UNESCO.

Do czego służył zamek

Była to twierdza graniczna. Mówi to sam UNESCO w kryterium wpisu: klasztor został „pierwotnie pomyślany jako symboliczny pomnik rekonkwisty”, a jego Krótkie podsumowanie powtarza to: „pierwotnie zaprojektowany jako pomnik symbolizujący rekonkwistę”. Rekonkwista to trwająca stulecia chrześcijańska kampania przeciwko muzułmańskim rządom na Półwyspie Iberyjskim, a Tomar leżało na jej ruchomej granicy.

Dowód nosi na sobie sam budynek. Prace nad Charolą wstrzymano w środku na mniej więcej czterdzieści lat, a przerwę przypisuje się wojnom z Almohadami; Tomar oblegano pięć dni podczas kampanii almohadzkiej w latach 90. XII wieku. Klasztor zwykle nie ma przerwy w budowie dlatego, że pojawiła się armia. Zamek graniczny ma (dwa etapy budowy).

Gaj oliwny na suchej ścieżce na zboczu pod kamiennymi murami
Oliwki na zboczu, a między nimi ledwo widoczne mury.

Czy templariusze byli chrześcijanami?

Tak, bez żadnych wątpliwości: był to katolicki wojskowy zakon religijny, którego członkowie składali śluby zakonne, a domy należały do Kościoła. Pytanie w ogóle się pojawia z powodu zarzutów herezji z początku XIV wieku, a bulla papieska, która rozwiązała zakon, jest najlepszą na nie odpowiedzią. Vox in excelso mówi słowami samego papieża, że „dotychczasowy proces prawny przeciwko zakonowi nie pozwala na jego kanoniczne potępienie jako heretyckiego ostatecznym wyrokiem”. Zakon zlikwidowano. Nie został skazany (jak to przebiegało).

Jakiej narodowości byli templariusze?

Był to zakon międzynarodowy, a nie narodowy, zorganizowany w prowincje w całej łacińskiej Europie, z jednym wielkim mistrzem na Wschodzie. Ludzie w Tomar byli w dużej mierze Portugalczykami (Gualdim Pais urodził się w Amares, w Hrabstwie Portugalii), ale zakon, do którego należeli, nie był instytucją portugalską, i właśnie dlatego to, co się z nim stało w 1312, rozstrzygnięto we Francji i w Rzymie, a nie w Lizbonie.

Kto był najsłynniejszym templariuszem?

Na świecie sięga się po nazwisko Jacques de Molay, ostatniego wielkiego mistrza, spalonego w 1314, głównie z powodu tego, jak umarł i co legenda do tego dodała (co naprawdę powiedział). W Portugalii jest to Gualdim Pais i tu nie ma porównania: założył miasto, zbudował zamek, nadał Tomar przywilej miejski i jest w nim pochowany. Catarina, recenzując całodniową wycieczkę po Tomar, opisuje dokładnie ten łuk, który prowadzi dobry przewodnik: „krok po kroku od ich początków w Ziemi Świętej aż po ich dziedzictwo w Portugalii”.

To dziedzictwo jest sporem, o który chodzi w reszcie tej witryny. Templariuszy rozwiązano w całej Europie. W Portugalii ich zamki przeszły, na mocy jawnego wyjątku papieskiego, na nowy zakon, który je zachował (czy to jest przetrwanie).

Sprawdź terminy jednodniowej wycieczki śladami templariuszy
Bezpłatne anulowanie do 24 godzin przed wyjazdem w większości wycieczek: zarezerwuj teraz, zdecyduj później.

Dalej: dlaczego zakon zniszczono, co go tu zastąpiło, król, za którego panowania to się działo i kwestia masonerii, z odpowiedzią.

Najczęściej zadawane pytania

Które miasto w Portugalii jest miastem templariuszy?

Tomar. Templariusze założyli miasto i 1 marca 1160 zaczęli budować jego zamek pod dowództwem Gualdima Paisa, a Convento de Cristo wyrosło w obrębie tych murów. UNESCO wpisało zespół w 1983 jako Klasztor Chrystusa w Tomar.

Kim był Gualdim Pais?

Mistrz templariuszy w Portugalii, który założył Tomar. W 1157 został mistrzem, 1 marca 1160 rozpoczął budowę zamku, a w 1162 nadał miastu przywilej. UNESCO nazywa go wielkim mistrzem templariuszy; ten urząd był jeden, międzynarodowy i sprawowany na Wschodzie, więc poprawna forma to mistrz templariuszy w Portugalii.

Czy templariusze byli chrześcijanami?

Tak: katolicki wojskowy zakon religijny, którego członkowie składali śluby zakonne. Zarzuty herezji z XIV wieku nigdy nie doprowadziły do wyroku skazującego: bulla, która rozwiązała zakon, stwierdza, że proces prawny nie pozwalał na jego kanoniczne potępienie jako heretyckiego ostatecznym wyrokiem.

Jakiej narodowości byli templariusze?

Żadnej w szczególności. Był to zakon międzynarodowy, zorganizowany w prowincje w całej łacińskiej Europie pod jednym wielkim mistrzem. Templariusze w Tomar byli w większości Portugalczykami (Gualdim Pais urodził się w 1118 w Amares, w Hrabstwie Portugalii), ale sam zakon nie był organizacją narodową.

Gdzie był zamek templariuszy w Portugalii?

Tomar, w Ribatejo, około 135 km od Lizbony. Templariusze otrzymali pograniczny zamek Soure w 1128 i ziemie Ceras w 1159; zamiast naprawiać zrujnowany zamek w Ceras, Gualdim Pais zbudował nowy w Tomar od fundamentów, zaczynając 1 marca 1160.

Jakie były relacje między Portugalią a templariuszami?

Stare i niezwykle dobre. Soure przekazano zakonowi w 1128, w roku spisania Reguły, a Ceras dołączyło w 1159. Przy rozwiązaniu zakonu portugalscy templariusze nie byli prześladowani, nie odnotowano żadnych aresztowań, a papież wyraźnie wyłączył ich majątek z przekazania joannitom.